(ش۱۶) عدم کارآیی عقل در شرع از دیدگاه اینشتین(دلیل -۲و۳)
( دومین و سومین دلیل اینشتین در اثبات عدم کارآیی عقل در شرع):
۲) عقل و تعقل تا آنجا انسان را پیش می برند که آن مبحث قابل احاطه ی قوای فیزیکی عقل باشد. وچه بسا دستورهای(=احکام) شریعت/ بعد یا ابعادی متافیزیکی داشته باشند که اصلا"عقل نمیتواند(حتی)آنها را تصورکند/ چه رسد به اینکه برآنها احاطه یافته وبشناسد.
آیا فلاسفه...که به عقل خودشان مباحث متافیزیکی را می پیمایند و خیالاتی به هم میبافند/ میخواهند فیزیک را بر متافیزیک/ محدود را بر نامحدود احاطه دهند؟؟!! {.......} این هم نوعی تعقل است ولی از نوع احمقانه و زورگویانه ی آن!! انتظار بیش از اندازه از عقل داشتن موجب خنده آور و احمقانه شدن نظرات فلاسفه میشود و من(=اینشتین) ازاین(نوع تعقل) فراری هستم!
۳) ما عاقلها از رتق و فتق و رسیدگی ومدیریت عقلانی خانه ی کوچک خودمان نیزعاجز و درمانده هستیم!! بارها تصمیماتی گرفته ایم/تدبیراتی نموده ایم وکلی برآنها تاکید داشته ایم ولی(پس از مدتی) ناگهان غلط بودنش را فهمیده ایم و معایب مخفی استدلالاتمان بتدریج برای ما آشکار واثبات شده است !
پس عقل ضعیفی که در ادای وظایف روزمره و طبیعی خود نیز اینهمه خطا میکند کجا بکار فهم دستورهای(=احکام) دین یا ماوراء طبیعت خواهد آمد؟
حقیقتا" که انتظاری اینچنین از عقل داشتن و اتکاء برآن بسیار مضحک و پوچ است!......

